Narciarstwo dowolne na zimowych igrzyskach olimpijskich 2026 odbędzie się w Livigno od 6 do 22 lutego. O wyniku zawodników zdecydują styl, technika, stopień trudności, czas przejazdu albo kolejność na mecie – zależnie od konkurencji.
Narciarstwo dowolne na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo odbędzie się w dniach 6–22 lutego w Livigno. Zawodnicy powalczą o 15 kompletów medali, w tym po raz pierwszy w historii o medale w muldach podwójnych.
Narciarstwo dowolne na zimowych igrzyskach olimpijskich 2026
Wszystkie konkurencje freestyle’owe zostaną rozegrane w Livigno. To klaster przeznaczony wyłącznie dla narciarstwa dowolnego i snowboardu, dzięki czemu zawody w tych dyscyplinach będą skupione w jednym ośrodku. Livigno należy do strefy Valtellina, jednej z czterech głównych lokalizacji igrzysk w północnych Włoszech.
Rywalizacja w narciarstwie dowolnym potrwa od 6 do 22 lutego 2026 roku i obejmie 15 konkurencji kobiet, mężczyzn oraz zawodów mieszanych. Livigno będzie dzielić arenę także z innymi dyscyplinami freestyle, a w programie całych igrzysk znajdzie się również debiutujący skialpinizm.
| Termin | Miejsce | Liczba konkurencji | Najważniejsza nowość |
| 6–22 lutego 2026 r. | Livigno | 15 | Debiut muld podwójnych |
W programie znajdą się:
- jazda po muldach kobiet i mężczyzn,
- muldy podwójne kobiet i mężczyzn,
- skoki akrobatyczne kobiet i mężczyzn,
- skoki akrobatyczne drużyn mieszanych,
- skicross kobiet i mężczyzn,
- halfpipe kobiet i mężczyzn,
- slopestyle kobiet i mężczyzn,
- big air kobiet i mężczyzn.
W przypadku muld podwójnych nie ma jeszcze obrońców tytułu olimpijskiego. Będzie to debiut tej konkurencji na igrzyskach, dlatego medaliści zostaną wyłonieni po raz pierwszy właśnie w Livigno.
Historia narciarstwa dowolnego na igrzyskach
Narciarstwo dowolne pojawiło się na zimowych igrzyskach olimpijskich w 1988 roku w Calgary. Miało wtedy status dyscypliny pokazowej, a widzowie oglądali jazdę po muldach, skoki akrobatyczne oraz balet narciarski.
Pierwsze oficjalne medale przyznano cztery lata później w Albertville. Do programu medalowego trafiła wówczas jazda po muldach. Skoki akrobatyczne stały się pełnoprawną konkurencją olimpijską w Lillehammer w 1994 roku.
W kolejnych latach program rozszerzano o następne widowiskowe formaty. Skicross, halfpipe, slopestyle i big air pozwoliły połączyć klasyczną rywalizację narciarską z elementami akrobatyki, jazdy wyścigowej oraz sportów miejskich.
Jak oceniane są konkurencje narciarstwa dowolnego?
Każda odmiana freestyle’u ma własne zasady. W jednych konkurencjach decyduje nota sędziowska, w innych czas lub kolejność na mecie. Jak wygląda rywalizacja w poszczególnych formatach?
Jazda po muldach
Zawodnicy pokonują stromy stok o długości około 250 metrów, na którym znajdują się regularnie rozmieszczone muldy. Trasa zawiera również dwie skocznie, z których należy wykonać obowiązkowe ewolucje.
Końcowa nota uwzględnia trzy elementy:
- technikę skrętów w muldach,
- jakość dwóch skoków akrobatycznych,
- prędkość przejazdu.
Sędziowie zwracają uwagę na płynność jazdy, pracę nóg, stabilność tułowia i utrzymywanie nart w kontakcie ze śniegiem. Przy skokach liczą się sylwetka, stopień trudności oraz lądowanie bez wyraźnej korekty.
Czas przejazdu jest odnoszony do wyniku referencyjnego ustalonego dla trasy. Rywalizacja zwykle obejmuje eliminacje i finał, w którym zawodnik ma jedną decydującą próbę. Walter Wallberg, mistrz olimpijski z Pekinu, pokazał, że bardzo wysoka nota za technikę i skoki może zrekompensować nieco wolniejszy przejazd.
Skoki akrobatyczne
W tej konkurencji narciarz rozpędza się po stromym rozbiegu i wybija ze specjalnie ukształtowanej skoczni. W powietrzu wykonuje salta, obroty oraz kombinacje śrub.
Sędziowie oceniają fazę wybicia, lot i lądowanie. Znaczenie mają wysokość skoku, kontrola sylwetki, estetyka wykonania, stopień trudności oraz stabilność po kontakcie ze śniegiem.
Każda ewolucja ma przypisany współczynnik trudności, określany jako DD. Nota za wykonanie jest mnożona przez ten współczynnik, dlatego trudniejszy skok może dać wyższy wynik nawet wtedy, gdy nie zostanie wykonany całkowicie bezbłędnie.
W zawodach drużyn mieszanych występują kobiety i mężczyźni. O kolejności zespołów decyduje suma wyników uzyskanych przez ich reprezentantów. W Pekinie złote medale indywidualnie zdobyli Xu Mengtao i Qi Guangpu.
Skicross
Skicross przypomina wyścig na torze przeszkód. Kilku zawodników rusza jednocześnie i pokonuje trasę z bandami, falami, garbami oraz skoczniami.
O awansie decyduje kolejność na mecie. Kontakt między zawodnikami jest dozwolony, ale nie może polegać na celowym wypychaniu rywala ani powodować zagrożenia. Za niebezpieczne zachowanie można otrzymać karę lub zostać wykluczonym.
Najpierw odbywają się przejazdy kwalifikacyjne na czas. Później zawodnicy trafiają do rund pucharowych, w których zwykle startuje po kilku narciarzy. Do kolejnego etapu przechodzą najlepsi z każdego biegu, a finał wyłania medalistów.
Halfpipe
Halfpipe rozgrywany jest w śnieżnej rynnie z wysokimi, zaokrąglonymi ścianami. Zawodnik przejeżdża z jednej strony na drugą, wykonując wybicia, obroty i chwyty nart.
Sędziowie biorą pod uwagę wysokość lotów, trudność i różnorodność trików, płynność przejazdu oraz jakość lądowań. Liczy się także wykorzystanie obu ścian rynny, a nie tylko pojedynczy efektowny skok.
W Pekinie tytuł mistrzowski zdobył Nico Porteous, a w rywalizacji kobiet triumfowała Eileen Gu. W 2026 roku oboje będą należeć do grona zawodników, których wyniki z Pekinu stanowią punkt odniesienia dla kolejnych startów.
Slopestyle
Slopestyle odbywa się na trasie złożonej z przeszkód, takich jak raile, boxy i skocznie. Zawodnik wybiera linię przejazdu, łączy kolejne elementy i stara się zaprezentować własny styl.
Nota zależy od ogólnego wrażenia, trudności trików, ich różnorodności, płynności oraz jakości lądowań. Sędziowie oceniają cały przejazd, a nie pojedynczą ewolucję.
Każdy uczestnik otrzymuje kilka prób. Do klasyfikacji zazwyczaj liczy się najlepszy przejazd. Obrońcami tytułów z Pekinu są Mathilde Gremaud i Alexander Hall. W obu przypadkach o złocie zdecydowały wysoka trudność oraz czyste wykonanie całej sekwencji.
Big air
Big air polega na wykonaniu skoku z jednej, dużej skoczni. Zawodnik ma ograniczoną liczbę prób i prezentuje w powietrzu pojedynczą, rozbudowaną ewolucję.
O wyniku decydują stopień trudności, styl, wysokość, kontrola ciała, rotacja oraz lądowanie. W klasyfikacji uwzględnia się dwie najlepsze próby, dlatego zawodnicy często wybierają różne triki, aby pokazać szerszy zakres umiejętności.
W tej konkurencji nie ma rozbudowanego toru przeszkód. Cała uwaga skupia się na jednym skoku – jego przygotowaniu, przebiegu i bezpiecznym zakończeniu.
Muldy podwójne
Muldy podwójne zadebiutują w programie olimpijskim w 2026 roku. Dwóch zawodników jednocześnie rusza z bramki i pokonuje dwie równoległe trasy pokryte muldami.
To format head-to-head, czyli bezpośredni pojedynek zawodnik kontra zawodnik. O awansie decyduje rezultat pojedynczej pary, a zwycięzca przechodzi do kolejnej rundy. Taki układ przypomina turniejową drabinkę i ułatwia widzom śledzenie rywalizacji.
Sędziowie oraz system pomiaru uwzględniają technikę skrętów, wykonanie skoków i prędkość. Każdy błąd może natychmiast zmienić wynik pojedynku – nawet wtedy, gdy różnica między zawodnikami jest niewielka.
Klasyfikacja medalowa narciarstwa dowolnego
Poniższa tabela przedstawia historyczną klasyfikację medalową z lat 1992–2022. Nie obejmuje wyników igrzysk w 2026 roku, ponieważ te zostaną dopisane po zakończeniu rywalizacji w Livigno.
| Miejsce | Państwo | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
| 1. | Kanada | 12 | 12 | 6 | 30 |
| 2. | Stany Zjednoczone | 11 | 13 | 9 | 33 |
| 3. | Szwajcaria | 6 | 3 | 4 | 13 |
| 4. | Chiny | 5 | 8 | 4 | 17 |
| 5. | Australia | 4 | 3 | 2 | 9 |
Stany Zjednoczone zgromadziły najwięcej medali łącznie – 33. Kanada ma 30 krążków, lecz prowadzi pod względem liczby złotych medali, których wywalczyła 12. Trzecie miejsce zajmuje Szwajcaria z dorobkiem 13 medali.
Livigno podczas igrzysk w 2026 roku
Livigno będzie jednym z wyspecjalizowanych klastrów XXV Zimowych Igrzysk Olimpijskich. W przeciwieństwie do lokalizacji przeznaczonych dla narciarstwa alpejskiego, skoków czy łyżwiarstwa, ten ośrodek skupi zawody narciarstwa dowolnego i snowboardu.
Takie rozmieszczenie ogranicza konieczność przemieszczania zawodników oraz ekip między odległymi arenami. W jednym miejscu odbędą się konkurencje o różnym charakterze – od bezpośrednich wyścigów skicrossu, przez oceniane przez sędziów triki, aż po nowe pojedynki w muldach podwójnych.
Igrzyska Mediolan–Cortina potrwają od 6 do 22 lutego 2026 roku. Ceremonia otwarcia odbędzie się 6 lutego, a ceremonia zamknięcia 22 lutego. Livigno będzie w tym czasie centrum olimpijskiego freestyle’u oraz jedną z aren snowboardu.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Gdzie i kiedy odbędą się zawody narciarstwa dowolnego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026?
Rywalizacja zostanie rozegrana w Livigno w dniach 6–22 lutego 2026 roku.
Ile konkurencji narciarstwa dowolnego zaplanowano na igrzyska w 2026 roku?
Program obejmuje 15 konkurencji rozgrywanych w kategoriach kobiet, mężczyzn oraz mieszanych.
Co jest najważniejszą nowością w programie freestyle’u w 2026 roku?
Po raz pierwszy na igrzyskach pojawią się muldy podwójne, które będą walczyć o medale w Livigno.
Jak oceniana jest jazda po muldach?
Ocena uwzględnia technikę skrętów, jakość dwóch skoków oraz prędkość przejazdu, a sędziowie obserwują płynność i stabilność wykonania.
Na jakiej zasadzie odbywają się muldy podwójne?
To bezpośrednie pojedynki head-to-head na dwóch równoległych trasach, w których zwycięzca pary awansuje do kolejnej rundy.
Jak rozstrzygane są skoki akrobatyczne?
Sędziowie oceniają wybicie, lot i lądowanie, a nota jest mnożona przez współczynnik trudności przypisany ewolucji.
Czym różni się skicross od innych konkurencji freestyle?
Skicross to wyścig wielu zawodników równocześnie po torze z przeszkodami, gdzie o awansie decyduje kolejność na mecie.
Dlaczego Livigno wybrano jako miejsce zawodów freestyle i snowboardu?
Livigno jest specjalnym klastrem przeznaczonym wyłącznie dla narciarstwa dowolnego i snowboardu, co pozwala skupić wszystkie te starty w jednym ośrodku i ograniczyć przemieszczanie ekip.
