Rankingi Premier League – aktualna tabela i statystyki

W sezonie 2025/2026 mistrzostwo zdobył Arsenal, a w poprzednich rozgrywkach triumfował Liverpool. Tabelę od lat charakteryzuje niezwykła rywalizacja czołowej szóstki oraz zacięta walka o utrzymanie wśród wszystkich 20 klubów. Zapraszamy do zapoznania się z aktualnymi danymi i szczegółowym podsumowaniem statystyk.

Aktualny układ sił – co pokazuje tabela Premier League na sezon 2026/2027?

Najwyższa klasa rozgrywkowa w Anglii w kampanii 2026/2027 skupia się na rywalizacji drużyn, które od dekad definiują obraz europejskiego futbolu. Format rywalizacji pozostaje niezmienny – 20 zespołów mierzy się ze sobą systemem mecz i rewanż, co daje każdemu z nich 38 spotkań do rozegrania. Od sezonu 1995 roku właśnie ta liczba uczestników jest obowiązującym standardem, po jej zmniejszeniu z pierwotnych 22 ekip. Zwycięstwo w pojedynku premiowane jest 3 punktami, remis to 1 oczko, a porażka nie daje żadnej zdobyczy.

Emocje wokół rozgrywek podsycane są nie tylko przez walkę o tytuł mistrza Anglii, ale również przez niezwykle wymagającą rywalizację o utrzymanie. Trzy najsłabsze drużyny w końcowej tabeli są relegowane do drugiego poziomu ligowego, którym jest obecnie EFL Championship. W poprzednim sezonie 2025/2026 ligę opuściły takie zespoły jak Leicester City, Ipswich Town oraz Southampton, a ich miejsce w stawce zajęły beniaminki: Leeds United, które awansowało z pierwszego miejsca na zapleczu, Burnley oraz Sunderland po barażach.

Czołowa szóstka i jej dominacja na podium

Od lat niezmiennie mówi się w kontekście tych rozgrywek o tak zwanej czołowej szóstce. Do tego elitarnego grona zaliczają się Manchester United, Liverpool, Manchester City, Chelsea, Arsenal i Tottenham Hotspur. Te kluby niemal co sezon toczą między sobą bezpośrednią rywalizację o miejsca premiowane awansem do Ligi Mistrzów, a ich budżety i składy kadrowe wyraźnie odstają od reszty stawki. W dotychczasowej historii Premier League na podium stawało w sumie jedynie 13 różnych drużyn, co podkreśla siłę tej wyselekcjonowanej czołówki.

Szczególnie imponująco prezentuje się bilans Manchesteru United. Na koncie tego klubu znajduje się aż 13 tytułów mistrzowskich, co czyni go absolutnym rekordzistą. Wśród jego triumfów można wymienić pamiętne kampanie 1998/99, 2007/08 czy ostatni z nich w sezonie 2012/13. Drugim najbardziej utytułowanym zespołem jest Manchester City, który sięgnął po mistrzostwo ośmiokrotnie, w tym cztery razy z rzędu w latach 2021–2024. Dla londyńskiej Chelsea ta statystyka wynosi 5 tytułów, a dla Arsenalu 4 – ostatnie, wyjątkowo cenne, wywalczone w sezonie 2025/2026 po wieloletniej przerwie.

Manchester United zgromadził na podium 13 pierwszych, 7 drugich i 5 trzecich miejsc, co daje łącznie 25 lokat w ścisłej czołówce od początku istnienia rozgrywek.

Tottenham, choć bez mistrzostwa na koncie, zdołał dwukrotnie kończyć sezon na trzecim i raz na drugim miejscu. Przełom w jego funkcjonowaniu jako stałego pretendenta do czołowych lokat nastąpił dzięki pracy Maurizio Pochettino, który prowadził zespół w latach 2014-2019. Liverpool z kolei do swojego historycznego dorobku dopisał mistrzostwo w sezonie 2019/2020 po trzydziestoletniej przerwie, a następnie powtórzył ten sukces w kampanii 2024/2025. Podium klubu z Anfield to łącznie 2 tytuły, 5 wicemistrzostw i 7 trzecich pozycji.

Jak punkty układają się w bezpośrednich pojedynkach gigantów?

Na przestrzeni wielu sezonów różnice punktowe pomiędzy pierwszym a drugim miejscem bywają minimalne, co tylko potwierdza tezę o najwyższym stopniu trudności tych rozgrywek. W sezonie 2018/2019 Manchester City sięgnął po tytuł, gromadząc 98 punktów – Liverpool zakończył rywalizację z dorobkiem 97 oczek. Tak niewielka różnica obrazuje intensywność marszu po koronę w Anglii, gdzie każdy stracony punkt może ważyć na ostatecznym wyniku. Podobny scenariusz powtórzył się w sezonie 2021/2022, gdzie Manchester City (93 punkty) ponownie o jedno oczko wyprzedził Liverpool (92).

Największe sensacje i zapomniani mistrzowie w historii

Fani angielskiego futbolu do dziś z niedowierzaniem wspominają sezon 2015/2016. Wtedy właśnie, wbrew wszelkim prognozom bukmacherów i ekspertów, mistrzem Anglii pierwszy raz w swojej historii zostało skromne Leicester City. Zespół prowadzony przez Claudio Ranieriego dokonał rzeczy uznawanej za jeden z największych fenomenów w dziejach światowego sportu. Sukces był tym bardziej zaskakujący, że jeszcze rok wcześniej, pod wodzą Nigela Pearsona, „Lisy” rzutem na taśmę zdołały uniknąć degradacji.

W całej historii angielskiej piłki, zarówno sprzed ery obecnych rozgrywek, jak i po 1992 roku, tytuł mistrza kraju zdobywało łącznie 24 kluby. Oprócz Leicester City do grona niespodziewanych bądź dziś już zapomnianych triumfatorów należą również: Blackburn Rovers (mistrz w sezonie 1994/95), Leeds United, Everton, Aston Villa czy Derby County. Wymienić te drużyny można jedynie, cofając się pamięcią do lat siedemdziesiątych i wcześniejszych dekad, ponieważ obecnie nie są one w stanie regularnie włączać się do walki o główne trofea.

Spośród wszystkich 51 klubów, które kiedykolwiek wystąpiły w Premier League, tylko sześć (Arsenal, Chelsea, Everton, Liverpool, Manchester United, Tottenham) grało w każdej z dotychczasowych 34 edycji.

Statystyczne rekordy – od liczby występów po czyste konta

Indywidualne osiągnięcia zawodników stanowią oddzielny, niezwykle bogaty rozdział w kronikach ligi. Podium w kategorii największej liczby występów otwiera Gareth Barry, który przez lata swojej kariery (1998-2018) uzbierał 653 mecze w barwach Aston Villi, Manchesteru City, Evertonu i West Bromwich Albion. Tuż za nim plasuje się aktywny wciąż James Milner z dorobkiem 646 spotkań, co czyni go bezpośrednim kandydatem do pobicia tego historycznego rekordu. Podium dopełnia legenda Manchesteru United, Ryan Giggs, który na boiskach zameldował się 632 razy.

W klasyfikacji strzelców wszech czasów pozycję lidera bezdyskusyjnie dzierży Alan Shearer. Napastnik zdobył 260 goli, na które złożyły się trafienia dla Blackburn Rovers (112) i Newcastle United (148). Na drugim miejscu znajduje się Harry Kane z 213 bramkami zdobytymi w barwach Tottenhamu. Trzecie miejsce należy do Wayne’a Rooneya – autor 208 trafień część z nich zanotował w Evertonie, ale trzon swojego strzeleckiego dorobku (183 bramki) zbudował na Old Trafford. Wśród wciąż grających piłkarzy, wielkie zagrożenie dla historycznej czołówki stanowi Mohamed Salah, który dla Liverpoolu zdobył już 188 goli.

Klub 100 asyst

W ofensywnej grze kluczowe znaczenie poza bramkami mają też ostatnie podania. Absolutnym liderem w tej statystyce jest ponownie Ryan Giggs, który w Premier League zanotował aż 162 asysty. Za Walijczykiem sklasyfikowany jest Kevin De Bruyne z liczbą 119 decydujących podań (1 dla Chelsea i 118 dla Manchesteru City). Precyzję i wizję gry tego Belga historycy futbolu uznają za jeden z najwybitniejszych atutów w dziejach tych rozgrywek. Próg 100 asyst udało się też przekroczyć Cescowi Fàbregasowi (111), Wayne’owi Rooneyowi (103) oraz Frankowi Lampardowi (102).

Poniżej przedstawiono zestawienie pięciu zawodników z największą liczbą asyst:

• 162 – Ryan Giggs (Manchester United),
• 119 – Kevin De Bruyne (Chelsea, Manchester City),
• 111 – Cesc Fàbregas (Arsenal, Chelsea),
• 103 – Wayne Rooney (Everton, Manchester United),
• 102 – Frank Lampard (West Ham, Chelsea, Manchester City).

Bramkarze ze szczelną defensywą

Ostatnim bastionem każdej drużyny jest bramkarz, a miarą jego klasy pozostaje liczba czystych kont. Pod tym względem niekwestionowanym hegemonem jest Petr Čech, który podczas swoich występów w Chelsea i później w Arsenalu zachował 202 czyste konta. Drugie miejsce zajmuje David James (169 meczów bez straty gola), a podium zamyka Mark Schwarzer z wynikiem 152 spotkań z nienaruszonym kontem. W gronie golkiperów nadal występujących w lidze najwyżej sklasyfikowany jest David de Gea, który dla Manchesteru United zanotował 147 czystych kont, choć trzeba zwrócić uwagę na systematycznie pnącego się w rankingu Edersona z Manchesteru City (122).

Początki rozgrywek i droga do komercyjnej potęgi

Historia obecnej struktury ligowej sięga schyłku lat osiemdziesiątych, kiedy to angielski futbol pogrążony był w głębokim kryzysie. Na skutek zamieszek na Heysel w 1985 roku, kluby z Anglii otrzymały pięcioletni zakaz gry w europejskich pucharach. Łącząc to z katastrofalnym stanem technicznym stadionów i powszechnym chuligaństwem, atrakcyjność ligi dla sponsorów i mediów znacząco spadła. Przełomowe znaczenie miał wydany po tragedii na Hillsborough Raport Taylora, który wymusił kosztowną przebudowę i modernizację wszystkich obiektów. Aby sfinansować te zmiany, największe kluby zaczęły dążyć do uniezależnienia się od starej struktury Football League.

Punktem zwrotnym stała się data 20 lutego 1992 roku. Wtedy to kluby z dotychczasowej Football League First Division założyły nową spółkę – FA Premier League, komercyjnie niezależną od The Football Association i Football League. Dzięki temu mogły indywidualnie negocjować wielomilionowe kontrakty na prawa telewizyjne. Debiutancki sezon 1992/1993 zainaugurowały 22 zespoły. Pierwszego gola w historii nowych rozgrywek strzelił Brian Deane z Sheffield United, otwierając wynik wygranego 2:1 meczu przeciwko Manchesterowi United. W kolejnych latach umowy sponsorskie i wpływy z transmisji sprawiły, że obroty klubów w sezonie 2007/2008 sięgnęły zawrotnej sumy 1,93 miliardów funtów, co uczyniło tę ligę najbogatszą na świecie. W 2007 roku zmieniła się także nazwa rozgrywek z FA Premier League na po prostu Premier League.

Kto sponsorował ligę na przestrzeni lat?

Od samego początku istnienia rozgrywki przyciągały wielkie korporacje. Prawo do umieszczania swojego logo w nazwie ligi przez wiele sezonów posiadał sektor finansowy i browarniczy. Historia sponsorów tytularnych przedstawia się następująco:

Od 2016 roku liga postawiła na model czystego brandingu bez sponsora tytularnego, wzorując się na amerykańskich ligach zawodowych. Taki ruch dodatkowo wzmocnił postrzeganie marki Premier League jako samodzielnego, globalnego symbolu jakości.

Jak zmieniały się prawa telewizyjne w Polsce?

Dla polskiego widza dostęp do meczów przez długie lata był stabilny. Przez ćwierć wieku wyłącznym nadawcą pozostawała platforma Canal+, która od 1997 roku stopniowo rozszerzała ofertę z kilku do wszystkich spotkań w każdej kolejce. Transmisje w internecie odbywały się początkowo przez serwisy Player i Canal+ online. Ten długotrwały monopol wygasł jednak wraz z początkiem sezonu 2022/2023, kiedy to wyłączność na pokazywanie wszystkich meczów ligi angielskiej przejęła skandynawska platforma streamingowa Viaplay.

W lipcu 2022 roku oba podmioty – Viaplay Polska i Canal+ Polska – zawarły jednak strategiczną umowę o współpracy. Dzięki temu dwa wybrane spotkania z każdej kolejki wciąż mogły być transmitowane linearnie w kanałach Canal+ z komentarzem udostępnianym od Viaplay, a sam serwis streamingowy był dostępny dla klientów posiadających odpowiedni pakiet premium. Następnie, od sezonu 2025/2026, koło historii zatoczyło kolejny obrót. Prawa telewizyjne na wyłączność ponownie trafiły w ręce Canal+, które transmituje obecnie spotkania na swoich antenach.